Παρόμοια άρθρα

“Και τώρα; Τι λέμε αυτήν τη φορά;” τον ρώτησα. “Ότι ωριμάζω, μαθαίνω, έχω πολύ καιρό μπροστά μου, είμαι πολλά υποσχόμενος…”, απάντησε γελώντας. Κάθε φορά που ανταμώνουμε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για ένα πράγμα βεβαιώνομαι: το παιδί μέσα του ευτυχώς ζει ακόμη. Γι’ αυτό ο ενικός μαζί του είναι αβίαστος. Δεν δηλώνει έλλειψη σεβασμού. Ίσα ίσα. Φανερώνει μεγάλη αγάπη που ο ίδιος αλληλοανταλλάσσει με το κοινό σχεδόν 40 χρόνια τώρα…

Ωριμάζει, όπως λέει και ο ίδιος. Αποτέλεσμα είναι στο νέο  δίσκο του “Το παιχνίδι παίζεται” που βγήκε σε απόσταση ενός χρόνου σχεδόν από τον προηγούμενο, οι μουσικές του να είναι πιο μεστές και οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου με τον οποίο ξανανταμώνει να φτιάχνουν ένα τοπίο ποιητικό, αλλά διόλου ουτοπικό. Ιδιαίτερες στιγμές του άλμπουμ δύο διασκευές σε κομμάτια του Αζναβούρ (“Μαμά”) και Τσελεντάνο (“Το πάρτι αρχίζει”), αλλά και η σύμπραξη με τον Δημήτρη Μητροπάνο στο “Σαν ναυαγός”.
Την ίδια ώρα, ο Βασίλης συνεχίζει τις εμφανίσεις στο Ρόδον (με Σάκη Μπουλά, Γιάννη Ζουγανέλη, Λάκη Παπαδόπουλο, Ραλλία Χρηστίδου), ετοιμάζεται για καλοκαιρινές συναυλίες και παραμένει φύση αισιόδοξη και απολύτως ανήσυχη. Μιλήσαμε για την ανάγκη να γελάσουμε, να αγαπηθούμε, να αντιδράσουμε. Και τελικά δεν χρειάστηκε λεπτό να σκεφτούμε τι θα πούμε. Η κουβέντα κύλησε μόνη της.

Πηγή ΆρθρουPDFΕκτύπωση