Έκθεση ζωγραφικής Κωνσταντίνος Ξενάκης

Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010

Ο Κωνσταντίνος Ξενάκης γεννήθηκε στο Κάιρο το 1931 και σε ηλικία 21 ετών έφυγε για σπουδές στην Ευρώπη. Το 1955 φτάνει στο Παρίσι για να σπουδάσει αρχιτεκτονική και διακόσμηση εσωτερικών χώρων όπου και αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα. Οι αναζητήσεις του κινούνται σε διάφορες κατευθύνσεις και οι πειραματισμοί του χαρακτηρίζονται από την τόλμη των διατυπώσεών του.

Από το 1970 διδάσκει σε Παρίσι και Βερολίνο. Πραγματοποιεί πλήθος από ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο. Τα πολλά ταξίδια που κάνει τον φέρνουν σε επαφή με κάθε είδους καλλιτεχνικές προσπάθειες και εκφράσεις, που μαζί με την ελληνική καταγωγή του και τη σχέση του με την Αίγυπτο, συνθέτουν την πολιτισμική βάση του έργου του.

Το 1967 στο Λουντ της Σουηδίας κάνει το πρώτο «περιβάλλον» ενώ μεγάλα μνημειακά σύνολά του, καθώς και τοιχογραφίες και ανάγλυφα, έχουν παρουσιαστεί σε δημόσιους χώρους σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Οι αναζητήσεις του κινούνται σε διάφορες κατευθύνσεις και οι πειραματισμοί του χαρακτηρίζονται από την τόλμη των διατυπώσεών του. Από το 1972, ο Κωνσταντίνος Ξενάκης είχε εγκαταστήσει στην εργασία του, με τρόπο ιδιαίτερα εκρηκτικό για την εποχή του, τα προβλήματα της επικοινωνίας και της δυσχέρειας ανάγνωσης των τυποποιημένων κωδίκων κοινωνικής συμπεριφοράς, που απαγορεύουν αντίστοιχα, την πρόσβαση, στην κοινωνική λειτουργία.

Από το 1980 και έπειτα στα έργα του πολλαπλασιάζεται η χρησιμοποίηση κάθε είδους σημείων και κωδίκων που εμπλουτίζουν το μορφοπλαστικό του λεξιλόγιο ενώ δίνει καθοριστικό ρόλο στη δύναμη υποβολής του χρώματος.

Σημαντικές αναφορές του έργου του αποτελούν το θέαμα «Έκ-στασις», με ηλεκτροκινητικά γλυπτά, μουσική J. Bruzdowicz και συμμετοχή των μίμων Jaroszewics - Marceau (Παρίσι, 1969) αλλά και «Οι κώνοι που έβγαζαν καπνούς», το 1972, στο δημόσιο χώρο μπροστά στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου και την ίδια περίπου εποχή, στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην Αθήνα.

Θεωρώ τον εαυτό μου κρίκο μεταξύ πολλών Τομέων όπως η Επιστήμη, η Πολιτική, η Κοινωνία, είμαι «ανάμεσα», πλάθω ιστορία, είμαι εδώ για να δημιουργήσω καινούργια εδάφη ελευθερίας.

Ξεκινώ από το μηδέν για να φτιάξω έναν καινούργιο κόσμο, που μας επιτρέπει να βλέπουμε διαφορετικά την πραγματικότητα στην οποία ζούμε.

Το έργο μου αναπαριστά την πραγματικότητα, ενώ συνάμα την κατηγορεί.

Στην τελευταία μου εικαστική έρευνα ενώ τα σήματα/σύμβολα ερμηνεύουν ιδέες, αντικείμενα, όπως και στη τέχνη του Μεσαίωνα, ανοίγουν παράλληλα παράθυρα στο σύνολο του κόσμου μας και όχι σε ένα μέρος αυτού κάτι που γίνεται σε έργα που στηρίζονται στην προοπτική του Alberti.

Το έργο μου παράγει υπερβατικά νοήματα και ο θεατής εάν θέλει να συμμετέχει στο ταξίδι που προσκαλούν, πρέπει αντίστοιχα να διεξαγάγει μια υπερβατική ανάγνωση.